Het leven van een hardlopende jongensmama - en al haar keukenavonturen
Welkom lieve Luca
Welkom lieve Luca

Welkom lieve Luca

Ondanks dat het alweer 4,5e maand geleden is, want wat vliegt de tijd zeg, niet normaal, wilde ik toch mijn bevallingsverhaal nog delen. Het voelt voor mij fijn om het nog even op papier te zetten en het op die manier nog een keer te beleven. En zelf vind ik het altijd heel mooi om de verhalen van anderen te lezen, dus bij deze mijn bevallingsverhaal. En zoals altijd: iedere bevalling en iedere ervaring is weer anders. Maar maakt dat al die verhalen niet juist zo uniek en bijzonder?

Mijn bevallingsverhaal begint net een stukje voor de daadwerkelijke geboortedag van Luca, namelijk op donderdag 6 mei. Ik had in de middag een afspraak bij de verloskundige. Luca kwam door alle checks heen, maar ik niet. Mijn bloeddruk was te hoog. Ik moest door naar het ziekenhuis voor een check. Ik werd aan de CTG gelegd, er werd bloed geprikt en ik moest urine inleveren. Alles om te kijken of het goed ging met Luca en met mij, of dat ik toch tegen een zwangerschapsvergiftiging aan zat. Het bleek dat alle waardes op het randje, of daar net overheen zaten. De conclusie was dat het te goed ging om in te grijpen, maar dat het niet goed genoeg ging om niks te doen. Zoals de klinisch verloskundige zei: ‘het beste voor iedereen is dat de baby gewoon snel komt.’ Nou, ik was op dat moment 39 weken en 4 dagen; ik kon me daar wel in vinden.

Ik had telefonisch contact met mijn eigen verloskundige, omdat mijn bloeddruk goed in de gaten gehouden moest worden. Afgesproken werd dat de verloskundige vrijdag even op huisbezoek zou komen om mijn bloeddruk te checken en te kijken of ik al gestript kon worden. Als de baby dan toch vlot moest komen, konden we altijd kijken of we het lot een handje konden helpen…

Vrijdagmiddag stond de verloskundige op de stoep en ik was er klaar voor… M’n bloeddruk was goed, dus ik mocht het weekend door. Dat strippen lukte helaas niet; ondanks veel voorweeen, zat mijn baarmoeder nog potdicht. Tsja… afwachten geblazen dus maar, blijkbaar vond Luca het nog geen tijd om te komen. En dus gingen we maar over op ananas eten, in de hoop dat onze baby zich gewoon zou aankondigen en ik een fijne en vlotte thuisbevalling zou krijgen.

Zondag was het moederdag, mijn uitgerekende datum. Maar nee, niks. Luca zat prima. En zo vierde ik moederdag met Bjorn en Bodi; waar ik zo gehoopt had dat we al met z’n viertjes zouden zijn.

Maandag 10 mei moest ik weer naar de verloskundige. Weer een te hoge bloeddruk, weer eiwitsporen in mijn urine, weer door naar het ziekenhuis. Inmiddels was ik de 40 weken gepasseerd. En ik wist ook dat een tweede check in het ziekenhuis zou betekenen dan mijn bevalling medisch zou worden. Dat was dus wel even slikken, want daar ging mijn gewenste thuisbevalling.

In het ziekenhuis was het een herhaling van zetten van de donderdag ervoor. Alles was weer op het randje; en het plan was om me te laten gaan en me eventueel later die week in te gaan leiden. Ik voelde me inmiddels een tikkende tijdbom; het voelde alsof we gingen afwachten tot het niet meer goed zou gaan en er pas actie zou komen als het acuut nodig was. Wij voelden ons hier beide niet goed bij, en dit hebben we ook uitgesproken tegen de klinisch verloskundige. Ik was inmiddels 40+1, dus van mij mochten ze ook nu gaan inleiden. Nu ging het nog goed, waren Luca en ik allebei gezond, waarom afwachten tot dit misschien niet meer zo was?

Na overleg in het ziekenhuis waren er voldoende vrije bedden om in te mogen gaan checken en te blijven. Omdat ik inmiddels een kleine 2 centimeter ontsluiting had, was inleiden met een ballonnetje geen optie, maar zouden ze de baarmoedermond door middel van medicatie gaan verweken, om dan de volgende ochtend de vliezen te gaan breken.

We kregen een kamer toegewezen en installeerden ons hier. Ik vond het een gek idee dat er nu weinig aan de hand was, maar dat we deze kamer niet meer zouden verlaten zonder baby. Nou ja, Bjorn heeft de kamer nog wel even verlaten, om avondeten de halen bij de McDonalds die tegenover het ziekenhuis zat 😉 In de tussentijd werd ik aan de CTG gelegd en kreeg ik om 18u de eerste dosering misoprostol. Om 22u volgende de tweede dosering en inmiddels had ik ook wel wat krampjes, dus mijn lichaam pakte het lekker op. Het plan was om te gaan slapen en dan in de ochtend te checken waar we zouden staan.

Omdat ik toch veel krampen bleef houden, heb ik rond 2 uur om slaapmedicatie gevraagd. Het lukte me gewoon niet om te gaan slapen. Ik had dit echter amper doorgeslikt, toen ik iets voelde knappen in mijn buik. Mijn vliezen braken. Ik wist dat ik veel vruchtwater had, maar dit bleef echt maar stromen en stromen. Bizar. We wisten toen ook dat er van slapen niet veel meer ging komen, maar dat was in dit geval niet erg.

Ik nam een douche, kreeg een schoon bed en moest ondertussen fikse weeen opvangen. Ze knalden er meteen om de 3 minuten in en dit was aardig doorbijten. Toen ik om 6 uur gecheckt werd door de verloskundige zat ik op een krappe 3 centimeter ontsluiting. Dit was wel even slikken, na die fikse weeen en de 2 centimeter die ik de dag ervoor al had, was dit toch een domper. Bij de bevalling van Bodi ben ik heel lang op 3 centimeter ontsluiting blijven hangen (ik zat hier na 15 uur toen nog steeds op), en ik werd direct bang dat dit een herhaling ging worden van deze bevalling. Ik moest hier ook echt even om huilen, waar niet lekker op werd gereageerd door de verloskundige die dienst had. Ik vroeg om een ruggenprik en zij wuifde dit eigenlijk weg, niet luisterend naar mijn verhaal en eerdere ervaring.

Uiteindelijk zou die ruggenprik toch komen, maar het duurde nog 3 uur voordat ik deze had. In die 3 uur had ik flinke weeen, maar vorderde mijn ontsluiting niet. Inmiddels was er wisseling van de wacht geweest en was de ochtendploeg aanwezig. En oh, wat een fijne verloskundige kwam er toen in dienst! Toen de ruggenprik eenmaal zat, werd het allemaal weer een stuk fijner. Om 10.30u werd ik nogmaals gecheckt en bleek ik net op 4 centimeter ontsluiting te zitten. Er was inmiddels een fijn team van 3 mensen; de verpleegkundige, de verloskundige en de verloskundige in opleiding. Met elkaar hebben we toen bespreken wat het plan zou gaan worden. Geadviseerd werd om weeenopwekkers in te gaan zetten, omdat het anders wel eens lang kon gaan duren. Omdat ik een ruggenprik had, merkte ik toch weinig van de weeen, dus vond ik dit prima.

Ik had overigens een fijne ruggenprik. Hij was goed gezet en ik had een doseerknopje, waarmee ik mezelf bij pijn een extra shotje kon geven. Ideale uitvinding.

We wisten inmiddels dat we na de bevalling nog 24 uur in het ziekenhuis moesten blijven (huilen – moest ik Bodi nog een nacht missen!), dus moest Bjorn ook nog even naar huis om spullen te gaan halen. Zelf hadden we bedacht dat dat om 11u wel kon, toen de weeenopwekkers waren gestart. De verpleegkundige raadde dit toch maar af; geen idee hoe snel het zou gaan, maar het kon best eens vlotjes gaan verlopen nu.

Ondertussen appte ik onze gastouder nog, zij had gezegd dat de baby er om 12u wel zou zijn. Dus ik appte om 11.55u ‘nou, dat hebben we niet gehaald hoor!’. Om 12.15u begon ik toch weer pijn te krijgen en weeen echt weg te moeten zuchten. Ik drukte wat keren op mn doseerknopje, maar dat had weinig nut. Toen het gevoel werd dat ik moest persen (oftewel: ‘ik heb het gevoel dat ik moet poepen’.) besloot ik de verpleegkundige op de piepen. Zij moest vervolgens de verloskundige weer oppiepen, maar om 12.30u waren ze er en bleek dat ik al op de 10 centimeter ontsluiting zat (het was dus maar goed dat Bjorn niet naar IJsselstein was gereden om spullen te halen haha), en mocht ik rustig gaan meepersen. Dit ging allemaal vrij vlotjes – zo vlot dat ik op een gegeven moment moest zuchten ipv persen, zodat mijn lichaam het ietsje beter zou trekken. 15 minuutjes na het signaal ‘ga maar persen’ werd onze lieve Luca geboren! Een gezonde vent, die last minute nog even in het vruchtwater had gepoept, dus nog gecheckt moest worden door de kinderarts, maar die helemaal gezond werd verklaart.

Ook met mijn bloeddruk ging het na de bevalling goed, waardoor we woensdagochtend met z’n drietjes het ziekenhuis mochten verlaten.

Als deze bevalling mij iets geleerd heeft, is het wel dat je altijd naar je gevoel moet luisteren en voor jezelf moet opkomen. Ik had niet de thuisbevalling die ik wilde – zo gaat het soms en dat is oke. Natuurlijk was het schakelen, maar als het om jouw gezondheid en die van je kindje gaat, heb je soms simpelweg geen keuze. Op andere vlakken heb je wél een keuze. Het voelde voor mij niet goed om nog door te lopen, met een beginnende zwangerschapsvergiftiging, dus heb ik aangegeven ingeleid te willen worden. En ondanks dat de verloskundige niet naar mijn verhaal voor een ruggenprik luisterde, heb ik die wel genomen, en dit was voor mij een goede zet. Elke keuze die wij hebben moeten maken, is onze keuze geweest en daarin hebben we ons gevoel gevolgd. Ja, bevallen is soms schakelen. Het gaat niet altijd zoals je wilt. Maar volg je gevoel en kom hiervoor op, want deze ervaring kan je nooit meer veranderen!

Ondanks dat de bevalling anders was dan ik wilde, heb ik een positieve en fijne bevalling gehad. Met een klein en fijn team om me heen. En uiteindelijk met een prachtige baby in mijn armen!

Lieve Luca, wat zijn wij blij dat jij er bent!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.